Geokraty komórkowe

Geokraty komórkowe (geokomórki) to geosyntetyki o strukturze przestrzennej, powstałe wskutek odpowiedniego, naprzemiennego, połączenia taśm z tworzywa sztucznego. Szerokość użytych taśm określa wysokość geokraty po rozłożeniu. Połączenie taśm następuje najczęściej z wykorzystaniem ultradźwiękowego zgrzewania.
Taśmy, z których są produkowane geokraty komórkowe, są przeważnie wykonane z polietylenu o wysokiej gęstości (HDPE) i są perforowane oraz teksturowane. Perforacja umożliwia przemieszczanie się wody w poprzek ścian geokraty, natomiast uszorstnienie powierzchni taśm poprawia współpracę z materiałem wypełniającym komórki geokraty.

Podstawowe parametry geokrat komórkowych są następujące:

Wysokość geokraty (szerokość taśmy) od 5,0 cm do 20,0 cm
Wielkość (powierzchnia) pojedynczej komórki po ułożeniu geokraty – zależna od odstępu między zgrzewami

Korzyści ze stosowania geokraty komórkowej są następujące:

skuteczna ochrona powierzchni skarp wykopów i nasypów
zmniejszenia zużycia kruszywa i/lub wydłużenia okresu eksploatacji nawierzchni dzięki wzmocnieniu warstwy podbudowy z kruszywa,
ewentualna możliwość wykorzystania materiałów miejscowych do wypełnienia geokraty komórkowej, wzmacniającej warstwę podbudowy
wydłużenie żywotności konstrukcji nawierzchni dróg nieulepszonych.

Zastosowanie:

Geokraty komórkowe znajdują zastosowanie do: ochrony powierzchni skarp przed erozją, wzmacniania warstw kruszywa w nawierzchniach drogowych, budowy parkingów i placów składowych, budowy dróg tymczasowych, dojazdowych i technologicznych, budowy dróg leśnych.